تو یوسفی و تو را معجزات بسیارست

کز آن گشاد دهان را انار خندانت

بدان جمال الهی که قبله دل هاست

که دم به دم ز طرب سجده می برد جانت

ولی بس ست خود آن روی خوب برهانت

چه جای یوسف بس یوسفان اسیر توند

خدای عز و جل کی دهد بدیشانت