خدای عز و جل کی دهد بدیشانت

تو یوسفی و تو را معجزات بسیارست

ولی بس ست خود آن روی خوب برهانت

چه جای یوسف بس یوسفان اسیر توند

ز هر گیاه و ز هر برگ رویدی نرگس

برای دیدنت از جا بدی به بستانت

چو سوخت ز آتش عشق تو جان گرم روان