برای دیدنت از جا بدی به بستانت

چه جای یوسف بس یوسفان اسیر توند

خدای عز و جل کی دهد بدیشانت

ز هر گیاه و ز هر برگ رویدی نرگس

چو سوخت ز آتش عشق تو جان گرم روان

کجا دهد شه سردان به دست سردانت

شعاع روی تو پوشیده کرد صورت تو