ز هر گیاه و ز هر برگ رویدی نرگس

ولی بس ست خود آن روی خوب برهانت

چه جای یوسف بس یوسفان اسیر توند

خدای عز و جل کی دهد بدیشانت

برای دیدنت از جا بدی به بستانت

چو سوخت ز آتش عشق تو جان گرم روان

کجا دهد شه سردان به دست سردانت