رهی که جمله جان ها به هر شبی بپرند

مدرس ملکوتست و بر غیوب حفیست

بیا بگو به کدامین ره از جهان رفتی

و زان طرف به کدامین ره آمدی که خفیست

که شهر شهر قفس ها به شب ز مرغ تهیست

چو مرغ پای ببسته ست دور می نپرد

به چرخ می نرسد وز دوار او عجمیست