که شهر شهر قفس ها به شب ز مرغ تهیست

بیا بگو به کدامین ره از جهان رفتی

و زان طرف به کدامین ره آمدی که خفیست

رهی که جمله جان ها به هر شبی بپرند

چو مرغ پای ببسته ست دور می نپرد

به چرخ می نرسد وز دوار او عجمیست

علاقه را چو ببرد به مرگ و بازپرد