چو دل بسته بودم بدین زندگانی

ز لبهای خشکم مگر دود آهی

که دانسته بودم که نان خواهد از من

زن خسته ، کودک بی گناهی

ز آزادی و بی نیازی گسستم

فرومایگی بین که طبع غنی را

به پای فرومایه مردم شکستم