خسرو وداع ملک خود از بهر شیرین می کند

حال دل بی هوش را هرگز نداند هوشمند

بیزار گردند از شهی شاهان اگر بویی برند

زان باده ها که عاشقان در مجلس دل می خورند

فرهاد هم از بهر او بر کوه می کوبد کلند

مجنون ز حلقه عاقلان از عشق لیلی می رمد

بر سبلت هر سرکشی کردست وامق ریش خند