رفت چندی و حیف! دانستم

گل او را به ناز می پرورد

هر سحر دیده ام چو می شد باز

شاخه یی می دمید و گل می کرد

گل این باغ رنگ قهری داشت

غنچه دلفریب زیبایش

عطر آمیخته به زهری داشت