دریای روان بودم، یخ بستم و افسردم

بر شاخه ارزانم، صد بند بلا بسته

زین بند گریزانم، هر چند که می دانم

گر پای مرا بسته، از راه وفا بسته

دمسردی ی او ما را، این گونه چرا بسته،

سنگین نفسم از غم، در سینه فرومانده

از سرب مگر باری، بر دوش هوا بسته