عالم پر از حمد و ثنا از طوطیان آشنا

سودای تو در جوی جان چون آب حیوان می رود

آب حیات از عشق تو در جوی جویان می رود

مرغ دلم بر می پرد چون ذکر مرغان می رود

بر ذکر ایشان جان دهم جان را خوش و خندان دهم

جان چون نخندد چون ز تن در لطف جانان می رود