که از عقد چهل نگذشته، چون هشتادیان پیرم

دو چندان جور، جان چندان کشید از عمر دلگیرم

روان تنها و دشمن کام، و بر دوشم قلم چون دار

مگر با عیسی مریم غلط کرده ست تقدیرم؟

چو عیسی لاجرم - تجرید را - در ترک آسایش