به لطف خویش مستش کن خوش جام الستش کن

ز انعامت که این عالم بر آن انعام می گردد

شبی گفتی به دلداری شبت را روز گردانم

چو سنگ آسیا جانم بر آن پیغام می گردد

خراب و می پرستش کن که بی آرام می گردد

گشا خنب حقایق را بده بی صرفه عاشق را

می آشامش کن ایرا دل خیال آشام می گردد