می آشامش کن ایرا دل خیال آشام می گردد

به لطف خویش مستش کن خوش جام الستش کن

خراب و می پرستش کن که بی آرام می گردد

گشا خنب حقایق را بده بی صرفه عاشق را

بده زان باده خوش بو مپرسش مستحقی تو

ازیرا آفتابی که همه بر عام می گردد

نهان ار رهزنی باشد نهان بینا ببر حلقش