بده زان باده خوش بو مپرسش مستحقی تو

خراب و می پرستش کن که بی آرام می گردد

گشا خنب حقایق را بده بی صرفه عاشق را

می آشامش کن ایرا دل خیال آشام می گردد

ازیرا آفتابی که همه بر عام می گردد

نهان ار رهزنی باشد نهان بینا ببر حلقش

چه نقصان قهرمانت را که چون صمصام می گردد