خراب و می پرستش کن که بی آرام می گردد

شبی گفتی به دلداری شبت را روز گردانم

چو سنگ آسیا جانم بر آن پیغام می گردد

به لطف خویش مستش کن خوش جام الستش کن

گشا خنب حقایق را بده بی صرفه عاشق را

می آشامش کن ایرا دل خیال آشام می گردد

بده زان باده خوش بو مپرسش مستحقی تو