به دوران ها چو من عاشق نرست از مغرب و مشرق

چه دانی تو که درد او چه دستان و قدم دارد

ز درد او دهان تلخست هر دریا که می بینی

ز داغ او نکو بنگر که روی مه رقم دارد

بپرس از پیر گردونی که چون من پشت خم دارد

خنک جانی که از خوابش به مالش ها برانگیزد

بدان مالش بود شادان و آن را مغتنم دارد