بدان مالش بود شادان و آن را مغتنم دارد

به دوران ها چو من عاشق نرست از مغرب و مشرق

بپرس از پیر گردونی که چون من پشت خم دارد

خنک جانی که از خوابش به مالش ها برانگیزد

طبیبی چون دهد تلخش بنوشد تلخ او را خوش

طبیبان را نمی شاید که عاقل متهم دارد

اگر شان متهم داری بمانی بند بیماری