بخود گویم که چشم آسمان کورست .

چراغی بر سر گورست.

شبانگه اختران بر آسمان، چون آبله بر روی بیمارند

و ابری تیره چون مه را فرو پوشد

سحرگاهان بگوشم صحبت گنجشکها چون آیه مرگست

نگاه هر کبوتر بر لب دیوار میگوید:

درخت عمر تو بی بار و بی برگست