به بدرود محکوم در پای دار

به آنان که از غصه آکنده اند

بغربت بهر سو پراکنده اند

به بیمار حیران مرگ انتظار

بطفلی که آهیش در سینه است

و تنها کس او در آئینه است

سیه جامه پوشد ز شام سیاه