هر بامدادان میگشودم دیده از خواب

نقشی است از ویرانه های زندگانی .

ز آنروزگان هیچ در یادم نمانده است

جز آنکه روز رنج من آغاز میشد

چشمم بروی ماتمی نو باز میشد

هر صبح، بر خورشید، میگفتم: سلامی

هر شام، بر مهتاب میخواندم: درودی