فغانش از زمین بر رفت و در عرش خدا پیچید

بدیدار شگفتی ها ز جای خویشتن بر جست

عرق چون شبنم سردی بچهر روشنش بنشست

غریوش در دل « کوه حرا » پیچید

***

ببانگی پر تضرع گفت:

کریما! کردگارا! پاک یزدانا! خداوندا!