تو را گر عشق جان تازه بخشید، شرار رنج ها بال و پرت سوخت

تو را عشق این چنین بر باد داده، مگر از زندگانی بیزار بودی؟

هوای دلبری داری و شک نیست، که تیر عشق بر جانت نشسته

دل شیدای تو پیوسته با دوست، به عشق دوست از عالم گسسته

وگر با ناامیدی پنجه کردی، غمی دیگر به نوعی دیگرت سوخت

تو می گویی بلای جان عاشق، شب هجران و غم های فراق است؟

ولی چشمان بی تاب تو گوید، بلای جان عاشق اشتیاق است