ولی چشمان بی تاب تو گوید، بلای جان عاشق اشتیاق است

تو را گر عشق جان تازه بخشید، شرار رنج ها بال و پرت سوخت

وگر با ناامیدی پنجه کردی، غمی دیگر به نوعی دیگرت سوخت

تو می گویی بلای جان عاشق، شب هجران و غم های فراق است؟

تو را چشمان این آیینه بی شک، هزاران بار با لبخند دیده

وگر صد ناروا کردی تحمل،کم و بیش از جهان خرسند دیده

چرا با محنت و غم خو گرفتی، چرا از یاد بردی خویشتن را؟