چرا با محنت و غم خو گرفتی، چرا از یاد بردی خویشتن را؟

ولی چشمان بی تاب تو گوید، بلای جان عاشق اشتیاق است

تو را چشمان این آیینه بی شک، هزاران بار با لبخند دیده

وگر صد ناروا کردی تحمل،کم و بیش از جهان خرسند دیده

به روی تو در شادی گشوده ست، رها کن دامن رنج و محن را

ز فرط بیقراری می کشم آه، دلم از درد هجران در فشار است

نمی بینم دگر همصحبتم را؛ فریدون رفته و آیینه تار است