لاله گون چهره ء آن خفته به ناز

شانه بر زلف پریشان می زد

نسترن، خفته و دزدانه، نسیم

بوسه بر پیکر جانان می زد

آتشی بود که دامان می زد

نرگس از دور تماشا می کرد