چون به هوش آمدم، نبود کسی، هستی ام سوخت اندر آن تب و تاب

نه فشار لبی، نه آغوشی ،نه کلام محبت آمیزی

گر در آن جا نمی شدم مدهوش، دامنت را رها نمی کردم

وه چه خوش بود کاندر آن حالت، تا ابد چشم وا نمی کردم

هر طرف جلوه کرد در نظرم؛ برگ ریزان باغ عشق و شباب

وای بر من ، نداد گریه مجال، که زنم بوسه ای به رخسارت

چه بگویم ، فشار غم نگذاشت، که بگویم : خدا نگهدارت!