آرزوها همه تاریک و تباه، سخنم تلخ ، چراغم خاموش

چشم پر مهر تو با من می گفت:«هیچ نومید به جایی نرسید!»

پیش چشمم همه جا بود سیاه، نا امید از همه چیز و همه کس

سیر از خویش و گریزان از خلق، کرده پیوند به نومیدی و بس

مرگ بر زاری من می خندید، زندگی بار گران بود به دوش

پرده یاس نمی داد امان، تا ببینم که چه زیباست جهان

دست در دامن امید زدم، یافتم زندگی جاویدان