مرا می خواستی، تا پیش مردم، تو را الهام بخش خویش خوانم

به افسون ها دهی هر دم فریبم، به دل سختی کنی بر من خدایی!

مرا می خواستی، تا در غزل ها، تو را «زیبا تر از مهتاب» گویم

تنت را در میان چشمه نور، شبانگاهان مهتابی بشویم

به بال نغمه های آسمانی، به بام آسمان هایت نشانم

مرا می خواستی اما چه حاصل؟، برایت هر چه کردم، باز کم بود

مرا روزی رها کردی در این شهر، که این یک قطره دل، دریای غم بود