مرا می خواستی اما چه حاصل؟، برایت هر چه کردم، باز کم بود

تنت را در میان چشمه نور، شبانگاهان مهتابی بشویم

مرا می خواستی، تا پیش مردم، تو را الهام بخش خویش خوانم

به بال نغمه های آسمانی، به بام آسمان هایت نشانم

مرا روزی رها کردی در این شهر، که این یک قطره دل، دریای غم بود

تو را می خواستم، تا در جوانی، نمیرم از غم بی همزبانی!

غم بی همزبانی سوخت جانم، چه می خواهم دگر زین زندگانی؟