دلت آخر به سرگردانیم سوخت، نگاهم را به زیبایی گشودی

تو زهری، زهر گرم سینه سوزی، تو شیرینی، که شور هستی از توست.

شراب جام خورشیدی، که جان را، نشاط از تو، غم از تو، مستی از توست.

به آسانی، مرا از من ربودی، درون کوره ی غم آزمودی

بسی گفتند: «دل از عشق برگیر! که نیرنگ است و افسون است و جادوست!»

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم، که این زهر است، اما! نوشداروست...!

چه غم دارم که این زهر تب آلود، تنم را در جدایی می گدازد