که این چراغ در آیینه ی تو روشن کرد؟

که در سراچه ی ترکیب چون تویی آراست

نه تاب تن که برون می زند ز پیراهن

که از زلال تنت جان روشنت پیداست

که آسمان و زمین غرق نور آن سیماست

ز باغ روی تو صد سرخ گل چرا ندمد

که آب و رنگ بهارت روانه در رگ هاست