در نفسش بوی باغ های شکفته ست

اما شب ها که جز ستاره کسی نیست

زمزمه ای در میان جنگل خفته ست

خاک نفس می کشد هنوز تو گویی

سینه این خاک خشک سوخته حاصل

بستر بس جویبارهای روان است

در دل گسترده اش چو ابر گرانبار