آه کزان خنده آشکار شنفتم :

لذت غم می نشست در دل بی تاب

دیدم و می آمد از مقابل من دوش

خنده ی تلحی نهاده بر لب پر نوش

" بنگر رفتم دگر ز دست تو رفتم ! ... "

ناله فروماند در پس لب خاموش

غمزده ، چون ماهتاب آخر پاییز