" بنگر رفتم دگر ز دست تو رفتم ! ... "

دیدم و می آمد از مقابل من دوش

خنده ی تلحی نهاده بر لب پر نوش

آه کزان خنده آشکار شنفتم :

ناله فروماند در پس لب خاموش

غمزده ، چون ماهتاب آخر پاییز

دوخته بر روی من نگاه غم انگیز