غمزده ، چون ماهتاب آخر پاییز

آه کزان خنده آشکار شنفتم :

" بنگر رفتم دگر ز دست تو رفتم ! ... "

ناله فروماند در پس لب خاموش

دوخته بر روی من نگاه غم انگیز

دیگر در خنده اش امید و صفا نیست

راحت جان نیست ، عشق نیست ، وفا نیست