دوخته بر روی من نگاه غم انگیز

" بنگر رفتم دگر ز دست تو رفتم ! ... "

ناله فروماند در پس لب خاموش

غمزده ، چون ماهتاب آخر پاییز

دیگر در خنده اش امید و صفا نیست

راحت جان نیست ، عشق نیست ، وفا نیست

دیگر این خنده نیست نغز و دلاویز !