که می بخشی به شادی ها نویدم

چه می خواهی ازین خاموشی سرد

زبان بگشا که می لرزد امیدم

نگاه بی قرارم بر لب توست

دلم تنگ است و چشم حسرتم باز

چراغی درشب تارم برافروز !

به جان آمد دل از ناز نگاهت