می تراود ز دل سرد شبانگاه خموش

خسته و غمزده با زمزمه ای حزن آلود

شب فرو می خزد از بام کبود

تازه بند آمده باران و نسیمی نمناک

شمع افسرده ی ماه از پس آن ابر سیاه

گاه می خندد و می تابد از اندوهی سرد

خنده ای غمزده چون خنده ی درد