خنده ای غمزده چون خنده ی درد

می تراود ز دل سرد شبانگاه خموش

شمع افسرده ی ماه از پس آن ابر سیاه

گاه می خندد و می تابد از اندوهی سرد

تابشی خسته و بی رنگ و تباه

چون نگاهی که در آن موج زند سایه ی مرگ

سوزناک از دل ویران درختان خموش