تابشی خسته و بی رنگ و تباه

شمع افسرده ی ماه از پس آن ابر سیاه

گاه می خندد و می تابد از اندوهی سرد

خنده ای غمزده چون خنده ی درد

چون نگاهی که در آن موج زند سایه ی مرگ

سوزناک از دل ویران درختان خموش

می رسد گاه یکی نغمه ی آشفته به گوش