شمع افسرده ی ماه از پس آن ابر سیاه

شب فرو می خزد از بام کبود

تازه بند آمده باران و نسیمی نمناک

می تراود ز دل سرد شبانگاه خموش

گاه می خندد و می تابد از اندوهی سرد

خنده ای غمزده چون خنده ی درد

تابشی خسته و بی رنگ و تباه