چون نگاهی که در آن موج زند سایه ی مرگ

گاه می خندد و می تابد از اندوهی سرد

خنده ای غمزده چون خنده ی درد

تابشی خسته و بی رنگ و تباه

سوزناک از دل ویران درختان خموش

می رسد گاه یکی نغمه ی آشفته به گوش

نغمه ای گم شده از سینه ی نایی موهوم