می رسد گاه یکی نغمه ی آشفته به گوش

تابشی خسته و بی رنگ و تباه

چون نگاهی که در آن موج زند سایه ی مرگ

سوزناک از دل ویران درختان خموش

نغمه ای گم شده از سینه ی نایی موهوم

بانگی آواره و شوم

می کشد مرغ شباهنگ خروش