نغمه ای گم شده از سینه ی نایی موهوم

چون نگاهی که در آن موج زند سایه ی مرگ

سوزناک از دل ویران درختان خموش

می رسد گاه یکی نغمه ی آشفته به گوش

بانگی آواره و شوم

می کشد مرغ شباهنگ خروش

می رود ابر و یکی سایه ی انبوه و سیاه