مست آن بانگ دلاویز که می آید نرم

پشت این پنجره بیدار و خموش

مانده ام چشم به راه

همه چشم و همه گوش

محو آن اختر شب تاب که می سوزد گرم

مات این پرده ی شبگیر که می بازد رنگ

آری ، این پنجرخ بگشای که صبح