محو آن اختر شب تاب که می سوزد گرم

مانده ام چشم به راه

همه چشم و همه گوش

مست آن بانگ دلاویز که می آید نرم

مات این پرده ی شبگیر که می بازد رنگ

آری ، این پنجرخ بگشای که صبح

می درخشد پس این پرده ی تار