می درخشد پس این پرده ی تار

محو آن اختر شب تاب که می سوزد گرم

مات این پرده ی شبگیر که می بازد رنگ

آری ، این پنجرخ بگشای که صبح

می رسد از دل خونین سحر بانگ خروس

وز رخ آینه ام می سترد زنگ فسوس

بوسه ی مهر که در چشم من افشانده شرار