با هیاهویی خیال انگیز و مبهم

چشمه ساران خیره بر نقش جمالش

ماه چون آوارگان خاموش و تنها

پنجه های تکدرختان ، باز می شد

می گذشت از شاخساران با تانی

رشته های سیم ، چون برق مجسم

دود شب از شاخه ها می رفت بالا