بمان مادر ! بمان درخانه ی خاموش خویش امروز

سکوتی تلخ در رگ های سردش زهر می ریزد

بدو با طعنه می گوید که بعد از مرگ ، آزادی

که باران بلا می بارد از خورشید

دو چشم منتظر را تا به کی بر آستان خانه می دوزی ؟

که دیگر سایه ی فرزند را بر در نخواهی دید